Dolar 13,4713
Euro 15,3657
Altın 787,36
BİST 2.085,76
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
İstanbul 4°C
Az Bulutlu
İstanbul
4°C
Az Bulutlu
Çar 8°C
Per 10°C
Cum 2°C
Cts 3°C

Sekiro: Shadows Dies Twice – İki Sefer Ölmek Dediğin Nedir Ki?

Babamız Dark Souls’a Selamlar Dark Souls serisini bilir misiniz? Bilmeseniz de kesinlikle duymuşsunuzdur. Duymasanız da…(Nerede yaşıyorsunuz …

Sekiro: Shadows Dies Twice – İki Sefer Ölmek Dediğin Nedir Ki?
A+
A-
20.12.2021
36

Babamız Dark Souls’a Selamlar

Dark Souls serisini bilir misiniz? Bilmeseniz de kesinlikle duymuşsunuzdur. Duymasanız da…(Nerede yaşıyorsunuz anlamadım ki?) Neyse, demek istediğim kelam konusu olan seri ileri düzeyde güç olmasıyla bilinir.

Her türlü yapıttan alışkın olduğumuz üzere bir baş karakterimiz vardır, Malkoçoğlu üzere on kişinin ortasına atlar, hepsini döver. Biraz yaralanır, sonra da başlarındaki kişiyi yok eder. Kızı (yada erkeği) kapar, biter. İşte bu konsepte (en azından bir kısmına) dur demiş olan oyun serisidir Dark Souls. Pekala nasıl dur diyor, neye dur diyor, Sekiro: Shadows Die Twice ile ne alakası var? Toplanın yanıma genç ninjalarım…

Sekiro: Shadows Dies Twice -Ölüm Hayatın Kaçınılmazıdır

Sekiro, efendisini korumak için “Iron Code” dediğimiz bir düstur ile yemin etmiştir. Hiçbir formda ihanet edilmemesi gereken bu kod, shinobi’ler için kutsaldır. Münasebetiyle Sekiro da vefatına efendisini koruyacaktır. Hatta bu uğurda bir kaç kere ölecektir. (Ne? Birkaç sefer mi? Okuyucuyu kandırmayalım lütfen.)

Sengoku vaktinde geçen öykümüze, elimize kılıcımızı almamız ile başlarız. Önümüze kolay bir kaç düşman çıkar. Keser, yola devam ederiz…diyemem. Zira tıpkı Dark Souls’da olduğu üzere, az evvel öldük. Sonra geri geldik ve bir daha öldük. Abi bir dur ne oluyor ya?

Uzun uzun anlatmayı düşündüğüm üzere, Sekiro, katiyetle sıkıntı, bıktırıcı fakat bir o kadar da kendine bağlayan bir oyun. İşte ayrıntılar;

Kılıcım En Güzel Dostumdur

Efendimizi korumak için sonuna kadar odaklanmış ve göğüs geremeyeceği mahzur, acı olmayan Sekiro -oyunun tabiatı gereği- çok kolay bir halde yaralanabiliyor hatta ölebiliyor. İnsan rakiplerimizi geçtim, üstümüze atlayan kurtlar bile önemli bir tehlike. Pekala kendimizi nasıl savunuyoruz?

Gelen darbelerden kaçınmak ya da kılıcımızla bir blok konumuna geçmek üzere seçeneklerimiz var. Genelde bloklama (nefis görseller de oluşturması nedeni ile) her vakit daha tercih edilebilir üzere oluyor. Bloklama yaptığımızda sarı bir barem çıkıyor. Darbeleri durdurdukça bloklama kabiliyetimiz azalıyor ve en sonunda düşman savunmamızı geçmiş oluyor. Pekala neden ben bu durumu uzun uzun anlattım?

O denli dur…hiiiç bozma.

Oyunun dövüş sisteminin ana stünlarından biri, rakibi hakikat anda bloklama ve açığını yakalayıp saldırmak üstüne şurası. Yani kelam konusu sistemi en kısa vakitte benimsemezseniz oyunda çok ilerlemeniz mümkün olmayacaktır. “Blokla-vur” sistemi aslında düşmanlarımızın da bize yapmaya çalıştığı bir durum. Bilhassa birden çok şahsa savaşırken kendimizi savunmak epey güç, bu yüzden dövüşlerdeyken ne kadar savunmamız kaldığını bakma zorunluluğumuz var.

Shinobi’nin Vazgeçilmez Silahlarından Birincisi: Akıl

Daha evvel Sekiro ve bize nasıl hisler hissettirdiğine dair bir yazı yazmıştım. (Burada sizleri bekliyor) O mevzuyu tekrardan burada ele almayacağım fakat biraz düşman zekasından bahsedebilirim. Kısaca; çok güzel. İnsan ve öbür cinste olan rakiplerimiz genelde tam olarak yapmaları gerekeni yapıyorlar. Menzilli rakiplerimiz bizi görür görmez keskin nişancılık özelliklerini konuşturuyorlar (bazen abartıyorlar hatta) Yakına geldiğimizde ise kılıç, bıçak ne varsa çekip son bir direnişte bulunuyorlar. Yakın dövüşe daha meraklı olan rakiplerimiz ise, toplu formda görür görmez saldırıyorlar. Alışılmış onlardan hızlıyız, kaybolup tekrardan saldırmak üzere taktikleri kullandığımızda gafil avlanabiliyorlar lakin bu, esasen olması gereken bir şey. Özcesi ben düşmanlarımızdan şad kaldım. Boss konusuna ise daha sonra değineceğim.

Gözlerimi Kapatmak istiyorum Ancak Görüntü Fazla Hoş

Sekiro: Shadows Dies Twice muhakkak görseller ve grafikler açısından cinsinin en güzellerinden olduğunu tabir edebilirim. Yanma ve su efektlerinden tut da gölgelendirmeler ve küçük ışık oyunları. Beğenmeyi bırakın aşık olmamak mümkün değil. Ancak görsellerin etkileyici olmalarının nedeni yalnızca bunlar değil.

“Şeytan detayda kapalıdır.” Bu kelamı bilir misiniz? Sekiro’nun yapımcılarının bildiğine eminim. Oyuna başladığınızda rastgele bir yere bakın. Rastgele bir yer. Ufukta bir çizgi olabilir, Sekiro’nun üstü başı olabilir, ya da az evvel öldürdüğünüz rakibiniz olabilir…mutlaka bir ayrıntı göreceksiniz. ve bunlar boş ayrıntılar değil. Üst üste bağlanmış jenerasyonlar, ipler kıyafet modülleri. Rüzgarla sağa sola sallanan başarılı yeşillikler…her bir ayrıntı için ince personellik yapılmış. Geniş haritalarda dolaşırken, her bir noktanın bu kadar ayrıntılı olması ve kısımların hepsi için bu kadar uğraşılması sahiden de bir damla göz yaşı akıtmama sebep verdi.

Öve öve bitiremesem de, yüksek dağlardan karanlık ve iğrenç zindanlara kadar giden kuvvetli maceramızda yalnızca etraf değil rakiplerimiz ve Boss’larda birer sanat yapıtı olmuşlar.

Oyuncular ve Tarihçilerin Kusursuz Ahengi

Sengoku devrini anlatan 2019 Yılı çıkışlı oyunumuz, hem bu periyodun mimarisi ve coğrafik formlarına sağdık kalmış hem de kültürünü çok gerçekçi bir formda yansıtmış. Olağan metafizik olay ve varlıklar yok mu? Fazlası ve kalitesiyle varlar. Bilhassa bakıp araştırdım ve şunu söyleyebilirim ki, tekrar dönemsel efsaneler ve karakterlerden yola çıkarak hazırlıklar tamamlanmış, oyun ortaya çıkmış. Grafik ve görsel kısmını geçmeden şu mevzuyu da öveyim ki, oyunun başından sonuna kadar tıpkı kalite ve özenme durumu bu hususta da var. Haritaların en ücra köşelerine de gitseniz, kaliteden, uzmanlıktan ödün yok.

Coğrafya koşullarının oyun üstünde yalnızca görsel olarak büyük katkısı yok, oynanış da çatır çatır etkileniyor. Sekiro, istersek düşmana bağıra çağıra (aslında çok sessiz bir karakter) önden saldırabiliyor ya da akıllı bir kurt üzere, rakiplerini teker teker avlayabiliyor. Hasebiyle gizlenerek gitmek ve fark edilmeden ilerlemek, vakit zaman düşmanı tek atakta bitirmek, bazen ise hiç bulaşmamak büsbütün seçeneklerimiz ortasında. Çimenlerden ilerken görülmüyor, ya da yüksekten aşağıya hakikat daha sağlam vuruşlar yapabiliyoruz. Bu durum da akıllı bir ninjanın etrafından yararlanmasına (zorunluluğuna) neden oluyor. Yeniden ağzımızda hoş bir Tat, tekrar vefatın ucunda Sekiro…

Başsız Boss’lar ve Kellesiz Boss’lar

Hayır ikisi tıpkı şey değil. Yazının üstte bir yerlerinde dediğim üzere, oyunda Boss savaşları kaçınılmaz bir gerçek. Shinobi’mizin türlü türlü ızdırap rakiplerle uğraştığı yetmezmiş üzere, bir de ziyadesiyle güçlü kısım sonu canavarları var. Kelam konusu olan “canavarların” kimileri sahiden de Japon mitolojisinden gelen (daha doğrusu kabuslarından) varlıklar. Ne yapacağı muhakkak olan da var, pek tekinsizi ve müthişi da. Kimileri ise efsanevi savaşçılar.

Artık gelelim Boss’lar konusunda göz alıcı öteki bir noktaya. Ben, oyundaki neredeyse bütün Boss’larla dövüştüm (ama hepsini yenemedim) Hepsinin farklı bir mekaniği, zayıf noktası var. Her birinin dövüşme formu var. Evet kimileri birbirine benziyor lakin dikkat ederseniz farklı olduklarını görebilirsiniz. Aslında bu bahis oyunun hem artısı hem de eksisi. Evet her birinin farklı olması katiyetle oyunun tekrardan oynanabilirliğini arttırıyor, heyecanı canlı tutuyor. Fakat hepsi de ziyadesiyle sıkıntı. Bilhassa Youtube’dan kopya çekmeyecekseniz, evvel karşıdakini yeterlice gözlemlemeniz, hakikat ekipmanla gitmeniz ve güçlü reflekslerinizin olması bir mecburilik. Sizi bilmiyorum fakat ben bir Boss bulduğumda, şayet kendimi hazır hissetmiyorsam çabucak geri çekiliyordum diyemem zira oyun buna da müsaade vermiyor. Evvel iki sefer ölüyoruz akabinde da ekipmanı toplayıp savaşa gidiyoruz.

Kısaca Boss’larda sabır, strateji ve düzgün refleksler olma mecburiliği var. Bunu da artı mı sayarsınız eksi mi, o bahiste yorumlar sizde.

Seslerin Verdiği Zevk Nedeniyle Gözlerimi Açamıyorum

Müzikler klasik ve bilhassa çarşı karışınca çalınanlar pek uygun. Doğal müzik kısmı aslında biraz ferdî, subjektif bir bahis; benim beğendiğimi siz beğenmeyebilirsiniz. Lakin ortama çok uygun olduğunu düşünüyorum. Arkası gerisine savaşlara girsek bile beyin patlatmayan ancak bir yandan da uyutmamanın istikrarında modüllerle kulaklarımız şenleniyor. Ama aşık olduğum nokta burası değil.

Bazen görseller hipnotize ediyor ve dövüşü kaybediyorum

Seslendirme. İşte gerçek muvaffakiyet. Japonca seviyorsanız, “anime denince akla ben gelirim” diyorsanız, muhakkak şad kalacaksınız. Wolf (Sekiro da diyebiliriz) yalnızca ve yalnızca gerekli şartlarda ve gerektiği kadar konuşsa da, hem kendisinin hem de öbür bütün karakterlerin seslendirmeleri harikulade olmuş. Yaşlılardan gençlere, sağlıklı olanlardan vefat döşeğindekilere kadar herkesin sesinin “cuk” oturduğuna inanmaktayım. Bu hususta çok fazla ek etmem gereken bir şey olduğunu düşünmüyorum.

Yeni Yerleri ve Yeni Belaları Bulma İsteği

Haritalarımız geniş, senaryomuz alımlı. Bu iki bahsin birbiriyle biraz hastalıklı bir ilişkisi var diyebilirim. Ben tam uslu uslu ana senaryomda giderken, bir baktım “orayı da keşfedeyim, buraya da bakayım” diyerek ana yolumdan çok uzaklaşmışım, hatta ne yapıyordum unutmuşum. Evet yeni yerler bulmak ve kılıcımı farklı düşmanlara karşı denemek zevkliydi fakat işin ucunu biraz kaçırdım. Tavsiyem biraz ana senaryodan gidin biraz da içinizdeki Indiana Jones’u dinleyin. Lakin kendinizi bunlardan birine kaptırmayın.

Senaryomuz aslında biraz klasik. Efendisini koruyan shinobi ve gibisi konseptler milyonlarca kere yapılmış, işlenmiş eserler. Ancak Shadows Dies Twice bize bu klasik mevzuyu nitekim de etkileyici bir bütünlükle anlatıyor. Sesler, müzikler, görseller, rakiplerimiz her şey birbirlerini tamamlar nitelikte. Aslında günümüzde bence herkesin yapması gereken şey de bu: Yeni bir kıssa yazılamıyorsa, bildiğimiz öyküyü etkileyici bir halde işlemek ve anlatmak. Oyunun bunu başardığını düşünüyorum.

Shinobi’nin Seçimi ve Dönüşü

Oyunun geliştirici olan FromSoftware, elini korkak alıştırmamış ve bir tat daha katmış; Seçimler.

Çabucak açıklayayım o denli clickbait üzere olmasın, oyunun her noktasında bir seçim talihimiz yok. Açık konuşmak gerekirse oyunu bitirmiş biri olarak seçim özgürlüğümüzün çok fazla olmaması beni üzmedi. Kimi değerli seçimleri yapabilmemiz, aslında oyunu pek değiştirmeye yetiyor. Unutmayalım ki, oyun yapımcılarının sunduğu şey “kendi shinobi’nizi oluşturun” değil. Oyunun bize sunmayı düşünmediği bir şey için de bu olayın yokluğu ile suçlamamızın bir manası yok.

Canavarların Karşısında Tek Kollu Ninja

Sekiro, tek sözle (ve bizim seçimlerimizle) güçlü ve kabiliyetli bir shinobi burası kesin. Lakin gücü yalnızca kılıç kullanma, sessiz hareket etme ve fevkalade bloklama özelliklerinden gelmiyor. Ayrıyeten çok de karizmatik. Pardon onu söylemeyecektim. Asıl diyeceğim şu ki kendisinin oyuna rpg özellikleri katan kabiliyet seçim durumumuz var. Natürel acı bir halde kelam konusu özellikler için savaşlarda başarılı olmamız ve rakiplerimizi öldürmemiz gerekiyor. Aslında bildiğimiz exp sistemi. Pekala özelliklerimiz hoş mi?

Kurban bayramında valla ben bir şey kesmedim!

İşte geldik oyunu hafifçe gömeceğim noktaya. Puanlarımızla alabileceğimiz seçenekler güzel…sayılır. İsimleri ve açıklamaları yeniden oyuna tat katan kısımlardan fakat maalesef öncelikle bu mevzuda seçeneklerimiz kâfi değil. Ben oyunun sonlarına yanlışsız neredeyse tüm kabiliyetlerimi fullemiştim. Ayrıyeten maalesef kelam konusu kabiliyetler oyunu katiyetle daha zevkli hale getirse de bence daha fazla olabilirdi. Açıkçası oyunu benim kadar beğenirseniz çok takılacağınız bir nokta olduğunu düşünmüyorum.

Tek Kollu Dediler Palavra Söylediler

Bu eşya ile çatıdan çatıya atlayabileceğimiz bir ipimiz en başta geliyor. Sonrasında ise menzili özel hücumlardan, ateş kullanımına kadar oyuna mutlaka kullanılacak hoşluklar sunuyor. Dikkatli bakmanızı tavsiye ederim.

Son Kalan Canımı da Harcarken

Sekiro: Shadows Dies Twice muhakkak denenmesi gereken bir Souls tatlı oyun diyebiliriz. Evet, katılıyorum çok sıkıntı olması nedeni ile her oyuncuya hitap etmeyebilir. Ancak tekrar de her açıdan denenmesi gerektiğini düşünüyorum. Bilhassa indirimli olabilecek şu günlerde edinmenizi tavsiye ederim.

Bir sonraki yazımıza kadar, iki kere ölmemeniz dileğiyle.

Sekiro: Shadows Dies Twice – İki Kere Ölmek Dediğin Nedir Ki? yazısı Fanzade sitesinde yayınlanmaktadır.

Fanzade – Son Dakika Haberleri

Haberler Times

ETİKETLER: , , , ,