Dolar 16,1162
Euro 17,3481
Altın 968,83
BİST 2.375,00
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
İstanbul 26°C
Açık
İstanbul
26°C
Açık
Çar 26°C
Per 26°C
Cum 25°C
Cts 26°C

Daymare: 1998 Resident Evil’in Kuzeni | Oyun İnceleme

Merhaba gündüz-kabuslarını severler. Bu haftaki konuğumuz Resident Evil oyunlarının kimilerinin uzaktan kuzeni. Uygun bir kıssaya ve endişeye …

Daymare: 1998 Resident Evil’in Kuzeni | Oyun İnceleme
A+
A-
04.02.2022
79

Merhaba gündüz-kabuslarını severler. Bu haftaki konuğumuz Resident Evil oyunlarının kimilerinin uzaktan kuzeni. Uygun bir kıssaya ve endişeye hazırsanız yazıya buyurun. Karşınızda Daymare: 1998.

Bilinmeyen Bir Şirketten Bilinen Bir Kıssa

Invader Studios tarafından yapılmış oyunumuzun konusunu şöyle özetleyeyım; Milyonlarca sefer yapıldığı üzere yeniden zımnî bir yerlerde zımnî bir deneyler yapılmaktadır. Spoiler olmaması açısından ayrıntılara giremiyorum ancak kestirim etmenizin önünde de duramam. Haliyle deneyler aksi gidiyor ve kan, endişe ve çığlıklar en çok deneyimlediğimiz ögeler oluyor. Pekala kaliteli mi? Korkutuyor mu? Yenir mi?

En Enteresan Nokta

Aklınızı karıştırmak için, bu yazımda oyunun bir olumlu bir olumsuz bulduğum noktalarını sıralı formda yazacağım. Bir şeyi söz etmem gerekirse Daymare: 1998 hakkında çok bilgim olmadan aldım, yükledim ve oyuna başladım. Böylelikle oyunun benim için hazırladığı bir çok sürprizi bozmamış oldum. Anlatırken de bu prensibe sağdık kalacağım.

Yıllardan sonra ağızda Resident Evil tadına benzeri tat bırakan oyunumuz…

Bence oyunun en farklı noktası, oyunda tek bir karakter oynatmamamız. En son ne vakit bu türlü bir oyun oynadınız, pardon şöyle sorayım. En son ne vakit farklı karakterleri denetim ettiğiniz bir survival-horror oynadınız? Muhtemelen ya oynamadınız ya da üstünden epeyce fazla vakit geçmiştir. Oyunumuzun tatlı noktalarından biri katiyen bu; öykü birden fazla karakterin gözünden anlatılıyor. Karakterler farklı vakitlerde birbirlerinin geçmiş oldukları yerlerden geçiyor ve hepsi birbirlerinden etkileniyorlar. Hoş bir lezzet olmuş.

Çok Kaliteli Omletin Üstüne Fazla Tuz Ekmek

Evet, oyunda birbirinden farklı karakterleri canlandırsak da aklınıza aslında çok fevkalade bir şey gelmesin. Öncelikle oyunumuz bir rpg değil, rpg ögesi yok. Tek bir senaryo var, seçimlerimiz yok, bir öyküyü işliyoruz. Karakterler ise farklı maksat ve isteklere sahiplerken, silahları haricinde ortalarında hiçbir fark yok. Örnek veriyorum silah kullanma eğitimi almış olan adamla, hayatında birinci kez silah tutan adamın nişan kabiliyeti yalnızca sizden geçiyor. Karakterlere biraz daha (yahu hiç olmazsa birer tane) özel özellik verilseydi biraz daha beğenilen olabilirdi. Bu durum muhakkak oyun için eksi. Lakin omlet genel olarak hoş, fazla tuza dayanabilirseniz, yemeye pardon yazıyı okumaya devam.

Karakterler Gerçekçi, Zombi Isırığı da Öyle…

Ortam Güzel Dedik Nazarımız Tuttu

Kuzene Sevgiler ve Hürmetler

2019 Yılında çıkmış olan Daymare: 1998, yapımcılarının da dediği üzere RE serisinden fazlaca etkilenmiş. Olağan benim dediğim Resident Evil, birinci oyunlar. Şunu söyleyebilirim ki şayet eski RE oyunlarını sevdiyseniz bu oyuna da bir talih verebilirsiniz.

Üretimin geçtiği yerler az buçuk Racoon City’yi andırıyor. Oyunun bir kısmı kentte bir kısmı ise farklı noktalarda geçiyor. İlerlediğimiz yerler epey güzel tasarlanmış, grafikler ve ışık oyunları şıklıkla yapılmış (merhaba Unreal Engine 4 motoru, bu gün nasılsın?) Haritalar aslında kâfi genişlikte ve kaygıyı hissettiriyorlar. Yeniden de farklı karakterlerle farklı vakitlerde birebir ortamdan geçmek biraz şey…Yani nasıl anlatsam biraz hile üzere.

Evet bu söylediğim mevzu bir kıssa sürece üslubu ve ögesi. Fakat bana daima yapımcıların kolaya kaçması üzere gelir. Bir kısım oyunda birkaç kere kullanır böylelikle yeni kısımlar yapma zahmetinden yırtarsınız. Bu türlü bir konsepti seviyorsanız gözünüze çok batmaz fakat sevmiyorsanız da sorun verebilir, uyarmadı demeyin.

Burada şunu yazmadan da ilerlemeyeceğim; arkadaş kentte öteki hiç mi sokak yok hepiniz tıpkı sokaktan geçerek ilerliyorsunuz? Öteki yerler için de birebir cümlem geçerli. Evet kent çok berbat bir durumda olabilir ancak hakikaten, hakikaten öbür hiçbir sokak mı yok hepimiz birebir noktadan geçiyoruz? Resmen ucuz işçilik…

Omletten Tam Doyacak Kadar Yemek

Bir omlet muhabbetidir gidiyor. Neden anlamadım ancak devam edeyim bari. Üretimin en tadında yapılmış yerlerinden biri de uzunluğu. Spoiler olmaması açısından ne kadar olduğunu söyleyemem, lakin bence (en azından bu tipi sevenleri) ne sıkıyor ne de hevesi kursağında bırakıyor. Tüm karakterlerimiz yapmaları gereken şeyleri yapıyor ve oyun sonuna ulaşıyor. Nasıl ayarladılar bilmiyorum lakin nokta atışı diyebilirim.

Bir Kurşun Kaç Para?

Para diye bir şey yok. (Evet o kulağımıza gelen şey Lidyalıların ağlama sesleri) Yani kenti zombiler sarmışken, millet birbirinin üstüne kusuyorken (???) biz durup alışveriş yapmıyoruz. İlerledikçe oyundaki çok az sayıda olan silah opsiyonlarına kavuşuyoruz. Aslında ortada bir “opsiyon” da yok. Karakterler silahlarını buluyor ve ilerliyorlar. Bulduklarını mecburî bir halde kullanıyorlar. Silah dinamik ve sistemi güzel olmasına karşın nitekim de seçeneklerimiz çok değil. Ayrıyeten kendilerini geliştirmek üzere bir durum yok.

Genelde polise direnmek uygun bir fikir değildir lakin sağdaki arkadaş da direnmemiş…

Yapımcıların maksadı neydi bilmiyorum lakin ekipman/silah kısmını epeyce kısıtlı olmuş. Birkaç silah, birkaç iğne ve bir kilit bozan dijital aletle maceralara giriyoruz. Resident Evil serisinde olduğu üzere burada da çeşitli iğneleri ve sıvıları birleştirip stamina ve can kazanacak bileşimler yapabiliyoruz. Bilhassa gerilimli ortamlarda kan ter içinde bunları yapmak epeyce hoş olmuş. Unutmadan bir de bir iki kurşun çeşidi var, onları da seçebiliyoruz. Fakat açıkçası farklı tıp kurşunların da bir işe yaradığını düşünmüyorum.

İşe Yaramayan İğne

Yavaş yavaş yazımın sonuna yanlışsız gelirken oyunun asla anlamadığım bir kısmına da göz kırpayım; şırıngalar. Üstte yazdım kimi kombinasyonlar yaparak stamina ve can kazanma düzeyimizi arttırabiliyoruz, evet, hoş. Fakat o stamina olayı nedir? Oturdum, zevkle bitirdim oyunu. ve tüm macera boyunca “Bakalım bu ne işe yarıyormuş?” diye meraktan stamina şırıngasını kendime bastım. Stamina koştuğumuzda biten, bittiğinde de hareket etmemizi zorlaştıran, sahiden de boşuna konulmuş bir statımız. Oyun boyunca kendisine hiç gereksinimim olmadı. Mecnun dana üzere sağa sola koşmazsanız sizin de ihtiyaç duyacağınızı sanmıyorum. Aslında çokça bulunuyor hani duysanız da sorun değil. Benim sevmediğim gereksiz bir mekanik konulmuş olması. Ancak ziyan mı? Hayır. Gerek var mıydı? Hayır.

Son Bir Mekanikten Daha Bahsederken

Daymare: 1998 konusu hakkında bir şeyi daha yazmadan kapatırsam valla akşam uyuyamam. Üretim, yıllar boyunca herkes tarafından bilinen ve kabul edilen bir saçmalığı kaldırmış; Şarjöre kurşun yerleştirme.

Silah kullandığımız ve şarjör değiştirdiğimiz oyunlarda çoğumuz bir iki kurşun harcadığımızda bile çabucak “reload” yaparız. Zevkli bir iştir. Bir reflekstir. Lakin burada, yani bu oyunda değil.

Örnek üstünden gidersem tahminen daha kolay anlaşılır; 12 kurşunu olan bir tabancanız var diyelim. 2 kurşun sıktınız ve 10 kurşununuz kaldı. Artık bu noktada duruyoruz, inventory kısmını açıyor ve INVENTORY kısmındaki şarjörümüzü seçiyor, tabancamıza takıyoruz. Şayet kelam konusu olan şarjörde 4 kurşun varsa, 4 atıştan sonra tabancamızın kurşunu kalmamış oluyor. Yani öbür oyunlarda olduğu üzere “reload” ettiğimizde kurşunlar silahımıza azamî biçimde dolmuyor. Her boş anımızda şarjörlere kurşun doldurmak gerekiyor…

-Abi ağzına kürekle vuracaktık fakat şemsiye bulduk, onunla vurduk, olur mu? + Oğlum siz vurmamışsınız ki resmen şemsiyeyi ağzına sokmuşsunuz. Neyse bu da olur…

Kapanışa gelelim; Daymare 1998, RE furyasının birinci oyunlarını seven, gerilimli, yavaş ve dikkatli ilerlenmesi gereken zombi konseptlerine vurgun oyuncuları çok büyük ihtimalle memnun edecektir. Yap-boz kısmı oyunu gözle görülür biçimde yavaşlatsa ve saç baş yoldurtsa da meraklısını keyifli edecektir.(Meraksızları ise bol bol Youtube tahlil görüntüleri bekliyor) Fakat çeşidi biraz seviyorsanız bence paha.

Oyunu incelemeniz için linki şöyle bırakıyorum. Bir sonraki incelememize kadar daima hakikat şarjörü seçmeniz ve sevdiklerinizi sağ tutabilmeniz dileğiyle…

Daymare: 1998 Resident Evil’in Kuzeni | Oyun İnceleme yazısı Fanzade sitesinde yayınlanmaktadır.

Fanzade – Gamegar

oyunlar, Zombi, Silah, tat, Gamegar,, Haber

Haberler Times

ETİKETLER: , , , ,